Laurika Rauch
Kinders Van Die Wind
Ek ken 'n ou, ou liedjie.
Van lewenswel en wee.
Van lankvergane skepe in.
Die kelders van die see.

Die woorde is vergete.
En tog, die deuntjie draal.
Soos vaagbekende grepies in.
'n Baie ou verhaal.

Van swerwers, sonder rigting.
Van soekers, wat nooit vind.
En eindelik, was almal maar.
Net kinders, van die wind.

Gesigte, drome, name.
Is deur die wind, verwaai.
En waarheen daardie woorde is.
Sou net 'n kind kon raai.

Swerwers, sonder rigting.
Soekers, wat nooit vind.
En eindelik, was almal maar.
Net kinders, van die wind.
En eindelik, was almal maar.
Net kinders, van die wind.
En eindelik, was almal maar.
Net kinders, van die wind.

Net kinders, van die wind.